Nokia 8210 to kompaktowy telefon GSM z 1999 roku, wyposażony w baterię 650 mAh, port IrDA, obsługę SMS i cztery gry. Sprawdź dane techniczne, funkcje, warianty regionalne oraz typowe problemy tego klasycznego modelu.
Nokia 8210 – podstawowe dane techniczne
Model zadebiutował w 1999 roku jako niewielki telefon komórkowy nastawiony na prostą obsługę i atrakcyjny wygląd. Obudowa miała wymiary 101,5 × 44,5 × 17,4 mm, a masa urządzenia z baterią wynosiła tylko 79 g. Dzięki temu telefon łatwo mieścił się w kieszeni i nie obciążał jej podczas noszenia.
Za zasilanie odpowiadał akumulator 650 mAh Li-Ion BLB-2. Nokia pracowała w sieci GSM 900/1800, obsługiwała także rozszerzone pasmo E-GSM 900 i mogła automatycznie przełączać się między dostępnymi zakresami. W tamtym okresie był to telefon przeznaczony przede wszystkim do rozmów i krótkich wiadomości.
| Parametr | Dane | Opis |
| Data premiery | 1999 rok | Klasyczny telefon GSM |
| Wymiary | 101,5 × 44,5 × 17,4 mm | Kompaktowa obudowa |
| Masa | 79 g | Wraz z baterią |
| Sieć | GSM 900/1800 | Obsługa E-GSM 900 |
| Akumulator | 650 mAh Li-Ion | Model BLB-2 |
Wyświetlacz i obudowa
Telefon otrzymał monochromatyczny, zielony ekran LCD. Zielone podświetlenie obejmowało również klawiaturę, a kontrast można było regulować w ograniczonym zakresie. Głośność ustawiano na jednym z 10 poziomów za pomocą szarego przycisku umieszczonego w lewym górnym rogu obudowy.
Producent pozwolił dopasować wygląd urządzenia przez stosowanie wymiennych obudów. To właśnie stylistyka, niewielki rozmiar i cena poniżej 1000 zł przyciągały wielu użytkowników. W zestawie znajdowała się ładowarka oraz słuchawka.
Jakie funkcje oferuje Nokia 8210?
Pomimo małych rozmiarów telefon miał zestaw funkcji typowych dla bardziej rozbudowanych modeli z końca lat 90. Obejmował zarządzanie połączeniami, kalendarz, profile dźwiękowe, wybieranie głosowe oraz transmisję danych przez podczerwień. Menu pozostawało proste, dlatego korzystanie z podstawowych opcji nie wymagało długiej nauki.
Połączenia i książka telefoniczna
W pamięci urządzenia można było zapisać 250 kontaktów. Dodatkowe numery dało się przechowywać na karcie SIM, choć jej pojemność zależała od operatora i rodzaju karty. Kalendarz mieścił do 50 notatek, co wystarczało do zapisywania krótkich przypomnień.
Szybkie wybieranie pozwalało przypisać kontakt do niemal każdego klawisza. Przycisk 1 pozostawał zarezerwowany dla poczty głosowej. Wybieranie głosowe obsługiwało maksymalnie 8 znaków głosowych, a rejestr połączeń obejmował numery odebrane, wykonane i nieodebrane. Dostępne było także przekierowanie rozmów.
SMS i wiadomości obrazkowe
Nokia obsługiwała wysyłanie oraz odbieranie SMS-ów o długości do 160 znaków. Wbudowana metoda słownikowa wspierała główne języki europejskie, lecz telefon nie miał słownika T9. Dla części osób pisanie wiadomości oznaczało więc ręczne wybieranie kolejnych znaków.
Urządzenie nie dysponowało dużą, niezależną pamięcią na wiadomości. Przy większej liczbie SMS-ów trzeba było usuwać starsze wpisy ze skrzynki odebranych lub wysłanych. Kompatybilne telefony mogły wymieniać także wiadomości obrazkowe.
Port podczerwieni IrDA
W lewym dolnym rogu obudowy umieszczono port IrDA, czyli komunikację wykorzystującą podczerwień. Transfer odbywał się z szybkością 9,6 kb/s i wymagał skierowania urządzeń ku sobie. Można było przesyłać notatki, numery telefonów oraz wizytówki między zgodnymi telefonami.
Port współpracował również z kompatybilnym komputerem lub drukarką. Służył nawet do rozgrywki dla dwóch osób w grze Snake, jeśli drugi telefon obsługiwał tę samą funkcję. Dziś rozwiązanie to ma głównie wartość historyczną, ale w 1999 roku należało do ciekawszych dodatków.
Profile, dzwonki i gry
Użytkownik mógł wybrać jeden z pięciu profili: ogólny, milczy, pager, na dworze oraz spotkanie. Każdy profil określał sposób sygnalizowania połączeń i wiadomości. Telefon informował o przychodzącym połączeniu przez dźwięk, wibracje albo podświetlenie ekranu.
Do dyspozycji było 40 dzwonków. Niektóre profile pozwalały ograniczyć hałas w pracy, kinie lub podczas spotkania, a tryb wibracji ułatwiał odbieranie połączeń bez sygnału akustycznego.
W pamięci telefonu znajdowały się cztery gry: Memory, Snake, Logic i Rotation. Snake szybko stał się najbardziej rozpoznawalną z nich, szczególnie podczas korzystania z transmisji IrDA i trybu dla dwóch graczy.
Jakie warianty powstały na bazie modelu 8210?
Rodzina obejmowała wersje przygotowane dla różnych rynków i standardów sieciowych. Różnice dotyczyły pasm radiowych, podświetlenia, konstrukcji obudowy oraz dostępnych funkcji. Nie każdy wariant był więc technicznie zgodny z europejskimi sieciami GSM.
Nokia 8250 i Nokia 8290
Nokia 8250 była azjatycką odmianą modelu 8210, oferowaną na rynku Azji i Pacyfiku od pierwszego kwartału 2001 roku. Otrzymała nieco zmieniony wygląd, niebieskie podświetlenie oraz obsługę E-GSM.
Nokia 8290 trafiła do Ameryki Północnej. Wykorzystywała jednopasmowy GSM-1900, dlatego jej zastosowanie było związane z lokalną infrastrukturą operatorów. Konstrukcja pozostała zbliżona do europejskiego pierwowzoru.
Nokia 8260, 8265 i 8265i
Nokia 8260 bazowała na konstrukcji 8290, lecz pracowała w sieciach IS-136 TDMA/AMPS. Ważyła 96 g, czyli wyraźnie więcej niż 8210, a jej obudowa była nieco większa. W porównaniu z 8290 zabrakło wybierania głosowego, portu podczerwieni i wymiennej obudowy.
Nokia 8265 otrzymała odświeżony wygląd, funkcję przesyłania wiadomości oraz białe podświetlenie. Wersja 8265i wprowadziła przeglądarkę WAP i niebieskie podświetlenie. Były to modele projektowane z myślą o północnoamerykańskich standardach łączności.
Nokia 8270
Nokia 8270 była pokrewnym urządzeniem CDMA2000 pracującym na częstotliwości 1900 MHz. Jej konstrukcja przypominała azjatycką 8250, w tym niebieskie podświetlenie. Nie wyposażono jej jednak w port IrDA.
W Australii i Nowej Zelandii telefon funkcjonował jako Nokia-Blue. Niewielka obudowa i niebieskie światło sprawiły, że na początku lat 2000. model zyskał tam status kultowego urządzenia.
Opinie o Nokii 8210 i typowe problemy
Opinie o tym telefonie zwykle koncentrują się na małej masie, trwałej obudowie, prostym menu i wygodnej obsłudze rozmów. Wymienne panele pozwalały zmieniać wygląd bez kupowania nowego urządzenia. Dla wielu osób liczyły się też fizyczne przyciski oraz brak zbędnych funkcji.
Ograniczenia są równie wyraźne. Brak T9 spowalniał pisanie SMS-ów, a mała pamięć wiadomości wymagała regularnego czyszczenia skrzynki. Telefon nie miał aparatu, kolorowego ekranu, Bluetooth ani dostępu do współczesnych sieci komórkowych.
Najczęściej opisywaną wadą konstrukcyjną było zanikanie ekranu. Cyfry i litery stawały się bardzo blade, aż przestawały być czytelne. Przy zakupie używanego egzemplarza trzeba więc sprawdzić kontrast LCD, działanie podświetlenia, stan baterii oraz reakcję wszystkich klawiszy.
Przy ocenie używanej Nokii 8210 najwięcej uwagi wymaga ekran LCD, ponieważ jego blaknięcie było typowym problemem tego modelu.
FAQ – najczęściej zadawane pytania
Kiedy i do jakiej grupy użytkowników była skierowana Nokia 8210?
Model pojawił się w 1999 roku i był przeznaczony dla osób szukających prostego, kompaktowego telefonu głównie do rozmów i SMS-ów.
Jakie wymiary i wagę ma Nokia 8210?
Obudowa mierzyła 101,5 × 44,5 × 17,4 mm, a urządzenie z baterią ważyło około 79 g, dzięki czemu łatwo mieściło się w kieszeni.
Jaką baterię stosowano i w jakich sieciach działał telefon?
Zasilanie zapewniał akumulator Li-Ion BLB-2 o pojemności 650 mAh, a telefon pracował w pasmach GSM 900/1800 z obsługą E‑GSM 900.
Jakie funkcje łączności i przesyłania danych oferowała Nokia 8210?
Telefon posiadał port IrDA do wymiany danych z prędkością 9,6 kb/s, umożliwiając przesyłanie notatek, numerów oraz grę dwójkową w Snake’a.
Ile kontaktów i notatek możnało zapisać w urządzeniu?
W pamięci telefonu zmieściło się do 250 kontaktów, a kalendarz pomieścił maksymalnie 50 notatek.
Jakie były ograniczenia przy wysyłaniu SMS-ów na Nokii 8210?
Wiadomości miały limit 160 znaków, brakowało słownika T9, a miejscem na SMS-y była ograniczona pamięć, więc trzeba było usuwać stare wiadomości.
Jakie profile dźwiękowe i dzwonki oferował telefon?
Użytkownik miał do wyboru pięć profili (np. ogólny, milczy, spotkanie) oraz 40 dostępnych dzwonków, z możliwością wibracji zamiast sygnału akustycznego.
Jakie były najczęstsze problemy i na co zwracać uwagę przy zakupie używanej 8210?
Najpowszechniejszym mankamentem było blednięcie ekranu LCD; przy zakupie warto sprawdzić kontrast wyświetlacza, działanie podświetlenia, stan baterii i przyciski.
