Motorola E398 wyróżniała się stereofonicznymi głośnikami, odtwarzaczem MP3, aparatem VGA i obsługą kart TransFlash. Jak na telefon z początku 2004 roku oferowała zestaw funkcji kojarzony zwykle z droższymi modelami. Sprawdź jej parametry, możliwości multimedialne oraz opinie użytkowników.
Motorola E398 – najważniejsze dane techniczne
Motorola E398 zadebiutowała w styczniu 2004 roku. Telefon ma obudowę o wymiarach 108 × 46 × 21 mm, a jego masa zależy od wersji i źródła specyfikacji – najczęściej podawano 108 albo 110 g.
Przedni panel zajmuje kolorowy ekran TFT o przekątnej 1,9 cala. Matryca wyświetla obraz w rozdzielczości 176 × 220 pikseli i obsługuje 65 tysięcy kolorów. Zagęszczenie wynosi 148 ppi, natomiast ekran zajmuje około 22% frontu obudowy.
| Parametr | Motorola E398 | Informacja dodatkowa |
| Data premiery | Styczeń 2004 | Telefon z klasy multimedialnej |
| Ekran | 1,9 cala TFT, 176 × 220 px | 65 tys. kolorów |
| Aparat | 0,31 Mpix, maks. 640 × 480 px | Lampa LED, zoom cyfrowy 4× |
| Akumulator | Li-Ion 700–860 mAh | Wymienny, bez szybkiego ładowania |
| Łączność | Bluetooth, USB, GPRS, WAP 2.0 | Brak Wi-Fi, LTE i podczerwieni |
Jak wygląda i działa obudowa?
Czarny, matowy plastik przypomina w dotyku gumowaną powierzchnię. Srebrne metalowe klawisze tworzą z nim stonowane zestawienie, a zaokrąglone krawędzie ułatwiają trzymanie telefonu.
Centralnym elementem klawiatury jest pięciokierunkowy joystick. Nad nim umieszczono przycisk menu i dwa klawisze programowalne. Lewy bok otrzymał regulację głośności oraz przycisk wybierania głosowego, a prawy – skrót do aparatu.
Po bokach ekranu znajdują się głośniki stereo. Grają bardzo głośno jak na telefon z tego okresu, a umieszczone przy nich diody LED sygnalizują połączenia różnymi kolorami. Przy maksymalnym poziomie głośności obudowa potrafi delikatnie wibrować.
Multimedia i aparat fotograficzny
Główny aparat ma matrycę 0,31 Mpix i wykonuje zdjęcia w trzech rozdzielczościach: 160 × 120, 320 × 240 oraz 640 × 480 pikseli. Użytkownik może zmienić balans oświetlenia i ekspozycję, co pomaga przy fotografowaniu w trudniejszych warunkach.
Możliwości aparatu
Wbudowana dioda LED pełni funkcję prostej lampy błyskowej. Jej zasięg jest niewielki, dlatego sprawdza się głównie przy obiektach znajdujących się blisko telefonu. Cyfrowy zoom 4× działa, lecz przy większych zdjęciach wyraźnie pogarsza jakość obrazu.
Muzyka i dyktafon
Odtwarzacz MP3 korzysta z plików zapisanych w pamięci telefonu lub na karcie. Muzykę można odtwarzać przez głośniki stereo albo zestaw słuchawkowy. Obsługiwane są także dzwonki MIDI i MP3, a aplikacja MotoMixer pozwala tworzyć własne kompozycje.
Telefon ma 24-głosową polifonię oraz cyfrowy dyktafon do krótkich notatek głosowych. Java może rozszerzyć jego funkcje o alternatywny odtwarzacz muzyki, gry, mapy i narzędzia tekstowe. Trzeba jednak liczyć się z ograniczeniem – podczas pracy niektórych aplikacji dostęp do pozostałych funkcji zostaje zablokowany.
TransFlash, USB i komunikacja
TransFlash była niewielką kartą pamięci stworzoną przez SanDisk z myślą o telefonach komórkowych. Motorola E398 otrzymywała fabrycznie nośnik 64 MB, a adapter pozwalał odczytywać go w czytnikach SD. Format ten stał się później podstawą kart microSD.
Na karcie można zapisywać zdjęcia, dzwonki, tapety, wygaszacze, wiadomości MMS, pocztę elektroniczną i pliki muzyczne. Pamięć telefonu wynosi około 5 MB, więc bez nośnika zewnętrznego szybko brakuje miejsca na multimedia.
Po podłączeniu przewodu USB urządzenie może być widoczne w komputerze jako dodatkowy dysk. W systemie Windows XP nie zawsze trzeba było instalować sterowniki. Program Mobile PhoneTools obsługiwał synchronizację kontaktów i kalendarza z Microsoft Outlook, a pliki MP3 można było kopiować metodą przeciągnij i upuść.
Bluetooth umożliwia przesyłanie plików oraz połączenie komputera z internetem przez GPRS. Prędkość pobierania sięgała około 48 kbit/s, a wysyłania 12 kbit/s. Telefon obsługuje również WAP 2.0, lecz nie ma Wi-Fi, portu podczerwieni ani nowoczesnych standardów komórkowych.
Bateria, pamięć i codzienne użytkowanie
W specyfikacjach spotyka się akumulator Li-Ion o pojemności 700 albo 860 mAh. Różnica może wynikać z zastosowanej wersji baterii. Podczas testu wariant 860 mAh zapewniał średnio około 75 godzin pracy przy jednej godzinie rozmów i 100 odebranych wiadomościach SMS dziennie.
Słuchanie muzyki przez głośniki oraz aktywne korzystanie z Bluetooth wyraźnie skraca czas działania. Akumulator jest wymienny, ale nie obsługuje szybkiego ani bezprzewodowego ładowania.
Kontakty i wiadomości
Książka telefoniczna mieści do 1000 wpisów. Każdy kontakt może otrzymać zdjęcie, własny dzwonek i przypisanie do jednej z czterech grup: Business, Personal, VIP lub General.
Największą wadą pozostaje brak osobnej pamięci na SMS-y. Wiadomości trafiają na kartę SIM, która w testowanym egzemplarzu mieściła około 20 pozycji. Telefon ma za to klienta poczty POP3 i IMAP, przydatnego zwłaszcza do wysyłania zdjęć.
Motorola E398 a ROKR E1 – czym różni się oprogramowanie?
Motorola ROKR E1 otrzymała niemal identyczną obudowę, ekran, procesor i głośniki. Różnice tkwiły przede wszystkim w oprogramowaniu oraz układzie jednego przycisku. Nowszy model oferował iTunes, nagrywanie wideo, szybszą Javę i zapis aplikacji na karcie pamięci.
Właściciele E398 modyfikowali oprogramowanie, aby odblokować część tych funkcji. Flashowanie trwało około 40 minut i obejmowało zmianę pliku flex, wgrywanie oprogramowania typu monster oraz plików językowych. Edycja seemów w kodzie szesnastkowym pozwalała aktywować ukryte opcje.
Zmiana oprogramowania może odblokować funkcje znane z ROKR E1, ale przerwanie procesu z powodu rozładowanej baterii może unieruchomić telefon.
Podczas modyfikacji bateria mogła stracić około 60–70% energii. Nieudane flashowanie często oznaczało konieczność ponownego zaprogramowania telefonu. To rozwiązanie dla osób świadomych ryzyka, nie zwykła aktualizacja wykonywana jednym poleceniem.
Opinie o Motoroli E398
Najmocniejszą stroną modelu pozostaje dźwięk. Stereofoniczne głośniki, obsługa MP3, Bluetooth i karta TransFlash sprawiały, że urządzenie przypominało kieszonkowy odtwarzacz muzyczny.
Na pochwałę zasługuje także wygodna obudowa, łatwe połączenie USB z komputerem oraz kolorowy ekran. Aparat VGA wykonywał zdjęcia wystarczające do MMS-ów, lecz nie konkurował z późniejszymi aparatami telefonicznymi.
Słabsze punkty są wyraźne: mała pamięć SMS, przeciętna widoczność ekranu w słońcu, ograniczony zoom i brak nagrywania wideo w fabrycznym oprogramowaniu. W Polsce model sprzedawała sieć Era, stosując własne animacje i odnośniki do Era Omnix.
W 2026 roku Motorola E398 jest przede wszystkim ciekawym telefonem kolekcjonerskim i przykładem sprzętu, którego możliwości można było znacznie rozszerzyć samą modyfikacją firmware’u.
FAQ – najczęściej zadawane pytania
Kiedy miała premierę Motorola E398?
Model zadebiutował w styczniu 2004 roku.
Jakie multimedia oferuje E398?
Telefon ma odtwarzacz MP3, stereofoniczne głośniki oraz dyktafon, a także obsługę kart TransFlash do przechowywania plików.
Jakie są parametry aparatu w E398?
Aparat ma 0,31 Mpix i robi zdjęcia maksymalnie w rozdzielczości 640×480 px, z prostą diodą LED i 4× zoomem cyfrowym.
Jaka jest pojemność baterii i jak długo działa?
W zależności od wersji akumulator ma około 700 lub 860 mAh; wariant 860 mAh w teście wytrzymywał średnio około 75 godzin przy umiarkowanym użyciu.
Czy E398 ma łączność bezprzewodową nowej generacji?
Telefon obsługuje Bluetooth, GPRS, WAP 2.0 i USB, ale nie oferuje Wi‑Fi, LTE ani portu podczerwieni.
Ile pamięci ma telefon i czy można ją rozszerzyć?
Wbudowana pamięć to około 5 MB, ale można ją rozszerzyć kartą TransFlash (fabrycznie 64 MB), dzięki czemu zmieszczą się zdjęcia i pliki muzyczne.
Czym różni się oprogramowanie E398 od ROKR E1?
Sprzętowo oba modele są podobne, lecz ROKR E1 miała inne oprogramowanie z iTunes, nagrywaniem wideo i szybszą Javą; właściciele E398 próbowali modyfikować firmware, by dodać te funkcje.
